Wat is ‘quiet quitting’ en is het omstreden?

Er sijpelen steeds meer modewoorden door in ons werkleven. Bandbreedte, ‘take it offline’, SoLoMo en nu komt daar nog ‘quiet quitting’ bij. Maar wat is dat eigenlijk? Is het iets generatiegebonden? Het nieuwste hoofdstuk in een langlopende discussie over de balans tussen werk en privé? Of allemaal?

Er komen veel vragen bij je op als je de term ‘quiet quitting’ hoort, maar één vraag die we willen behandelen is: waarom is het zo controversieel? Waarom leidt het tot discussies online en onder vrienden en familie? Laten we dat eens uitzoeken.

Wat is ‘quiet quitting’?

Over de precieze betekenis wordt nog steeds gediscussieerd, maar volgens LinkedIn, het gaat er niet om dat je meer doet dan wat er in je functieomschrijving staat, oftewel: gewoon het werk doen waarvoor je betaald wordt. Een aantal online commentatoren heeft de vele verschillende vormen beschreven die dit kan aannemen – bijvoorbeeld geen projecten aannemen die je niet interesseren of weigeren om na werktijd op berichten te reageren, om maar een paar voorbeelden te noemen.

Zelfs voor de meest oppervlakkige socialemediagebruiker was de discussie over de vraag of ‘quiet quitting’ echt bestaat de afgelopen maanden moeilijk te missen. Je zou echter kunnen zeggen dat het al tientallen jaren bestaat. Iedereen die ooit lid is geweest van een vakbond weet dat ‘work to rule’ een tactiek is die vaak wordt gebruikt om de arbeidsomstandigheden te verbeteren.

Waarom heeft iedereen het er dan weer over? Daar zijn een paar redenen voor, maar het komt vooral door het toegenomen bewustzijn rond geestelijke gezondheid, en door een algemene beweging tegen de zogenaamde ‘hustle-cultuur’.

In een recent onderzoek kwam uit dat een Een op de vijf Amerikaanse werknemers zei dat ze stille opzeggers waren. Veel van hen gaven ook aan dat ze een burn-out hadden. Hoewel het een relatief nieuw fenomeen is, is het duidelijk dat er een verband bestaat tussen stress, gebrek aan betrokkenheid en ‘quiet quitting’.

Waar gaat die ophef dan over?

Je zou kunnen zeggen dat er geen is, maar dat hangt ervan af met wie je praat. Matthew MacDonald schreef onlangs in de Ottawa Citizen over ‘quiet quitting’. Hij zei dat ‘quiet quitting’ gewoon ‘work to rule’ is, en als werkgevers beweren dat het een probleem is, dan is het niet toekennen van loonsverhogingen die gelijke tred houden met de inflatie in feite ‘quiet firing’.

Angela Mollard schreef echter in de Australische Daily Telegraph dat ‘quiet quitting’ gewoon een andere naam is voor Slack en dat het gevaarlijk is. Als we toestaan dat het een vast onderdeel van het werkleven wordt, zal het ook in ons privéleven binnensluipen.

Het ligt voor de hand dat de meesten zouden zeggen dat het een generatiekwestie is. Gen Z’ers bedenken gewoon een nieuw woord voor wat je doet waarvoor je betaald wordt. Iets wat degenen die wat ouder zijn zouden omschrijven als ‘werk volgens de regels’ of het vinden van een balans tussen werk en privé.

Een manier om een burn-out te voorkomen?

Afgezien van alle controverse roept het idee van ‘quiet quitting’ wel een serieuze vraag op. Hoe zorgen we ervoor dat we een goede balans vinden tussen werk en privé?

De ‘Great Resignation’ na de coronacrisis (een voorloper van ‘quiet quitting’) heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat mensen meer aandacht zijn gaan besteden aan hun gezondheid. Redelijke werktijden, flexibiliteit, vrije tijd en meer – het zijn allemaal essentiële zaken geworden in plaats van leuke extra’s. ‘Quiet quitting’ voelt als een voortzetting hiervan. Als werkgevers geen omgeving bieden voor een goede balans tussen werk en privé, raken werknemers minder betrokken en doen ze niet meer dan waarvoor ze zijn aangenomen.

Tijdens de pandemie hadden heel veel mensen last van een burn-out. Bijna 80 procent van de Amerikaanse werknemers gaf aan op de een of andere manier last te hebben van stress op het werk - een enorme stijging ten opzichte van de jaren vóór de pandemie. Deze toename van burn-outs, of ze nu ernstig of mild waren, zorgde er onvermijdelijk voor dat meer mensen zich afvroegen: is het dit wel waard?

Bovendien zorgden thuiswerken en meer flexibiliteit in de werkdag van werknemers juist voor een hogere productiviteit. A Artikel van Bloomberg beweert dat mensen thuis 13 procent productiever waren.

Nu we COVID steeds beter begrijpen, hebben veel bedrijven hun werknemers verplicht om weer naar kantoor te komen. Dit gaat vaak in tegen de wensen van het personeel, dat zegt dat meer gebruik van technologie hun productiviteit kan helpen verbeteren.

Het lijkt wel alsof ‘quiet quitting’, betrokkenheid, gezondheid, productiviteit en flexibiliteit allemaal deel uitmaken van dezelfde cirkel. Als werkgevers zorgen voor een fijne werkomgeving, een goed salaris en de mogelijkheid om op afstand te werken, voelen werknemers zich meer betrokken en toegewijd. En ze hebben natuurlijk veel minder kans om een burn-out te krijgen. Zo’n betrokken werknemer zal veel minder snel ‘quiet quitting’ toepassen dan iemand die dat niet is.

Doodle kan je productiviteit een boost geven en je gemiddeld 45 minuten per week besparen in vergelijking met e-mail. Probeer het vandaag nog gratis uit.